Dowody na młody wiek świata
autor: dr D. Russell Humphreys
12 naukowych i logicznych dowodów wskazujących, że 
całe stworzenie ma mniej niż 10 000 lat
https://wwwcreationism.org/polish/YoungWorld_pl.htm
Źródło: Creation Matters, tom 4, nr 4 – lipiec/sierpień 1999
Bimiesięczny biuletyn Creation Research Society (CRS)
Dr Humphreys i CRS udzielili zgody na
na kopiowanie tekstu „Dowody na młody wiek świata” (proszę dołączyć tę
informację) w dowolnym celu edukacyjnym i niekomercyjnym.

Oto kilkanaście zjawisk naturalnych, które stoją w sprzeczności z ewolucyjną koncepcją, że wszechświat ma miliardy lat. Liczby, które podaję poniżej (często miliony/miliardy lat), to maksymalne możliwe wieki ustalone dla każdego procesu, a nie rzeczywiste wieki. Liczby te są wiekami wymaganymi przez teorię ewolucji dla każdego z tych zjawisk. Chodzi o to, że maksymalne możliwe wieki są zawsze znacznie mniejsze niż wymagane wieki ewolucyjne, podczas gdy wiek biblijny (od 6 000 do 10 000 lat) zawsze swobodnie mieści się w ramach maksymalnych możliwych wieków. Zatem – poniższe 12 elementów stanowi dowody przeciwko ewolucyjnej skali czasowej i na korzyść biblijnej skali czasowej.

Istnieje znacznie więcej dowodów na młody wiek świata, ale wybrałem te pozycje ze względu na zwięzłość i prostotę. Niektóre pozycje z tej listy można pogodzić ze starym wszechświatem jedynie poprzez sformułowanie szeregu nieprawdopodobnych i niesprawdzonych założeń; inne pasują wyłącznie do młodego wszechświata. Lista zaczyna się od odległych zjawisk astronomicznych i schodzi w dół w kierunku Ziemi, kończąc się na codziennych faktach.

1.. Galaktyki zbyt szybko się wykręcają
2.. Komety rozpadają się zbyt szybko
3.. Za mało mułu na dnie morza
4.. Za mało sodu w morzu
5.. Pole magnetyczne Ziemi zanika zbyt szybko
6.. Wiele warstw jest zbyt mocno wygiętych
7.. Wprowadzony piaskowiec skraca „wieki” geologiczne
8.. Radioaktywność skamieniałości skraca „wieki” geologiczne do kilku lat
9.. Hel w niewłaściwych miejscach
10. Za mało szkieletów z epoki kamienia łupanego
11. Rolnictwo pojawiło się zbyt niedawno
12. Historia jest zbyt krótka

  1. Galaktyki obracają się zbyt szybko
Gwiazdy naszej galaktyki, Drogi Mlecznej, obracają się wokół centrum galaktycznego z różnymi prędkościami, przy czym te wewnętrzne obracają się szybciej niż zewnętrzne . Obserwowane prędkości obrotowe są tak duże, że gdyby nasza galaktyka miała więcej niż kilkaset milionów lat, byłaby ona pozbawionym cech charakterystycznych dyskiem gwiazd, a nie miała obecny kształt spirali.1

Jednak uważa się, że nasza galaktyka ma co najmniej 10 miliardów lat. Ewolucjoniści nazywają to „dylematem wykręcania się”, o którym wiedzą od pięćdziesięciu lat. Wymyślili wiele teorii, aby spróbować to wyjaśnić, ale każda z nich upadała po krótkim okresie popularności. Ten sam dylemat „wykręcania się” dotyczy również innych galaktyk.

Przez ostatnie kilka dekad preferowaną próbą rozwiązania tego dylematu była złożona teoria zwana „falami gęstości”.1 Teoria ta ma problemy koncepcyjne, wymaga arbitralnego i bardzo precyzyjnego dostrojenia, a ostatnio została poważnie podważona przez odkrycie teleskopu Hubble'a bardzo szczegółowej struktury spiralnej w centralnej części galaktyki „Whirlpool” (M51).2

Zobacz także: Pan „rozciągnął niebiosa” od tygodnia stworzenia
 

  2. Komety rozpadają się zbyt szybko
Zgodnie z teorią ewolucji komety mają być w tym samym wieku co Układ Słoneczny, czyli około 5 miliardów lat. Jednak za każdym razem, gdy kometa orbituje blisko Słońca, traci tak dużo swojej materii, że nie mogłaby przetrwać znacznie dłużej niż około 100 000 lat. Wiele komet ma typowy wiek wynoszący 10 000 lat.3

Ewolucjoniści wyjaśniają tę rozbieżność, zakładając, że (a) komety pochodzą z nieobserwowanego sferycznego „obłoku Oorta” znacznie poza orbitą Plutona, (b) mało prawdopodobne oddziaływania grawitacyjne z rzadko przelatującymi gwiazdami często wpychają komety do Układu Słonecznego oraz (c) inne mało prawdopodobne oddziaływania z planetami spowalniają nadlatujące komety na tyle często, by wyjaśnić setki zaobserwowanych komet.4 Jak dotąd żadne z tych założeń nie zostało potwierdzone ani przez obserwacje, ani przez realistyczne obliczenia.

Ostatnio wiele mówi się o „pasie Kuipera”, dysku rzekomych źródeł komet leżącym w płaszczyźnie Układu Słonecznego tuż poza orbitą Plutona. Nawet gdyby w tym miejscu istniały jakieś ciała lodowe, nie rozwiązałyby one tak naprawdę problemu ewolucjonistów, ponieważ zgodnie z teorią ewolucji pas Kuipera szybko by się wyczerpał, gdyby nie było chmury Oorta, która by go zasilała.

  3. Za mało mułu na dnie morza
Każdego roku woda i wiatry erodują około 25 miliardów ton ziemi i skał z kontynentów i osadzają je w oceanie.5 Materiał ten gromadzi się jako luźny osad (tj. muł) na twardej bazaltowej (utworzonej z lawy) skale dna oceanicznego. Średnia głębokość całego mułu w całym oceanie, w tym na szelfach kontynentalnych, wynosi mniej niż 400 metrów.6

Głównym znanym sposobem usuwania mułu z dna oceanu jest subdukcja tektoniczna płyt. Oznacza to, że dno morskie powoli (kilka cm rocznie) wsuwa się pod kontynenty, zabierając ze sobą część osadu. Według świeckiej literatury naukowej proces ten obecnie usuwa jedynie 1 miliard ton rocznie.6 O ile wiadomo, pozostałe 24 miliardy ton rocznie po prostu się gromadzą. Przy takim tempie erozja zdeponowałaby obecną ilość osadu w mniej niż 12 milionów lat.

Jednak zgodnie z teorią ewolucji erozja i subdukcja płyt trwają tak długo, jak długo istnieją oceany, czyli rzekomo 3 miliardy lat. Gdyby tak było, powyższe tempo sugeruje, że oceany byłyby ogromnie zasycone mułem o głębokości kilkudziesięciu kilometrów. Alternatywnym (kreacjonistycznym) wyjaśnieniem jest to, że erozja spowodowana wodami potopu z Księgi Rodzaju spływającymi z kontynentów zdeponowała obecną ilość błota w krótkim czasie około 5000 lat temu.

  4. Zbyt mało sodu w morzu
Każdego roku rzeki7 i inne źródła9 wprowadzają do oceanu ponad 450 milionów ton sodu. Tylko 27% tego sodu udaje się co roku wydostać z morza.8,9 O ile wiadomo, pozostała część po prostu gromadzi się w oceanie. Gdyby morze nie miało początkowo sodu, zgromadziłoby jego obecną ilość w mniej niż 42 miliony lat przy dzisiejszych wskaźnikach wpływu i wypływu.9 Jest to znacznie mniej niż ewolucyjny wiek oceanu, wynoszący 3 miliardy lat. Typową odpowiedzią na tę rozbieżność jest twierdzenie, że w przeszłości dopływ sodu musiał być mniejszy, a jego wypływ większy. Jednak obliczenia, które są tak hojne, jak to tylko możliwe w scenariuszach ewolucyjnych, nadal dają maksymalny wiek wynoszący zaledwie 62 miliony lat.9 Obliczenia10 dotyczące wielu innych pierwiastków występujących w wodzie morskiej wskazują na znacznie młodszy wiek oceanu.

  5. Pole magnetyczne Ziemi zanika zbyt szybko
Całkowita energia zgromadzona w polu magnetycznym Ziemi stopniowo zmniejszała się o współczynnik 2,7 w ciągu ostatnich 1000 lat.11

Teorie

ewolucyjne wyjaśniające ten gwałtowny spadek, a także to, w jaki sposób Ziemia mogła utrzymać swoje pole magnetyczne przez miliardy lat, są bardzo złożone i niewystarczające.

Istnieje znacznie lepsza teoria kreacjonistyczna. Jest ona prosta, oparta na solidnej fizyce i wyjaśnia wiele cech pola: jego powstanie, gwałtowne odwrócenia podczas potopu z Księgi Rodzaju, spadki i wzrosty natężenia powierzchniowego aż do czasów Chrystusa oraz stały zanik od tego czasu.12 Teoria ta jest zgodna z danymi paleomagnetycznymi, historycznymi i współczesnymi.13 Głównym wnioskiem jest to, że całkowita energia pola (a nie natężenie powierzchniowe) zawsze zanikała co najmniej tak szybko jak obecnie. Przy takim tempie pole nie mogłoby mieć więcej niż 10 000 lat.14

  6. Wiele warstw jest zbyt mocno wygiętych
W wielu obszarach górskich warstwy o grubości tysięcy stóp są wygięte i zfałdowane w kształcie spinki do włosów. Konwencjonalna skala czasu geologicznego mówi, że te formacje były głęboko zakopane i zestalały się przez setki milionów lat, zanim zostały wygięte. Jednak fałdowanie nastąpiło bez pękania, przy promieniach tak małych, że cała formacja musiała być nadal mokra i niezestalała, gdy nastąpiło wygięcie. Oznacza to, że fałdowanie nastąpiło mniej niż tysiące lat po osadzeniu.15

  7. Wstrzyknięty piaskowiec skraca „wieki” geologiczne
Istnieją mocne dowody geologiczne16 na to, że kambryjski piaskowiec Sawatch – który rzekomo powstał 500 milionów lat temu – w uskoku Ute Pass na zachód od Colorado Springs był nadal nieutwardzony, gdy został wypchnięty na powierzchnię podczas wypiętrzenia Gór Skalistych, rzekomo 70 milionów lat temu. Jest bardzo mało prawdopodobne, aby piaskowiec nie zestalił się w ciągu rzekomych 430 milionów lat, które spędził pod ziemią. Zamiast tego prawdopodobne jest, że te dwa wydarzenia geologiczne dzieliło mniej niż kilkaset lat, co znacznie skraca skalę czasu geologicznego.

  8. Radioaktywność skamieniałości skraca „wieki” geologiczne do kilku lat
Radiohalos to kolorowe pierścienie utworzone wokół mikroskopijnych cząstek radioaktywnych minerałów w kryształach skalnych. Są one skamieniałymi dowodami rozpadu radioaktywnego.17 „Zgniecione” radiohalos polonu-210 wskazują, że formacje z okresu jurajskiego, triasu i eocenu na płaskowyżu Kolorado osadziły się w ciągu kilku miesięcy od siebie, a nie w odstępie setek milionów lat, jak wymaga tego konwencjonalna skala czasowa.18 „Osierocone” radiohalo polonu-218, nieposiadające żadnych śladów swoich pierwiastków macierzystych, sugerują albo natychmiastowe stworzenie, albo drastyczne zmiany w tempie rozpadu radioaktywnego.19,20

  9. Hel w niewłaściwych miejscach
Wszystkie naturalnie występujące rodziny pierwiastków promieniotwórczych wytwarzają hel w trakcie rozpadu. Gdyby taki rozpad trwał miliardy lat, jak twierdzą ewolucjoniści, znaczna ilość helu powinna była przedostać się do atmosfery ziemskiej. Szybkość utraty helu z atmosfery do przestrzeni kosmicznej jest możliwa do obliczenia i niewielka. Biorąc pod uwagę tę utratę, dzisiejsza atmosfera zawiera jedynie 0,05% ilości helu, jaką zgromadziłaby w ciągu 5 miliardów lat.21 Oznacza to, że atmosfera jest znacznie młodsza niż rzekomy wiek ewolucyjny .

Badanie opublikowane w czasopiśmie „Journal of Geophysical Research” pokazuje, że hel powstały w wyniku rozpadu radioaktywnego w głębokich, gorących skałach nie miał czasu na ucieczkę. Chociaż skały te mają rzekomo ponad miliard lat, ich duża retencja helu sugeruje wiek wynoszący zaledwie kilka tysięcy lat.22

  10. Zbyt mało szkieletów z epoki kamienia łupanego
Antropolodzy ewolucyjni twierdzą, że epoka kamienia łupanego trwała co najmniej 100 000 lat, podczas których światowa populacja neandertalczyków i człowieka z Cro-Magnon utrzymywała się mniej więcej na stałym poziomie, wynoszącym od 1 do 10 milionów. Przez cały ten czas chowali swoich zmarłych wraz z artefaktami.23 Zgodnie z tym scenariuszem pochowali co najmniej 4 miliardy ciał.24 Jeśli ewolucyjna skala czasowa jest prawidłowa, a pochowane kości są w stanie przetrwać znacznie dłużej niż 100 000 lat (jak w przypadku „70-milionowych” dinozaurów), to wiele z rzekomych 4 miliardów szkieletów z epoki kamienia łupanego powinno nadal istnieć (a na pewno pochowane artefakty). Jednak znaleziono tylko kilka tysięcy. Oznacza to, że epoka kamienia łupanego była znacznie krótsza niż sądzą ewolucjoniści, w wielu obszarach trwając zaledwie kilkaset lat.

  11. Rolnictwo jest zbyt nowym zjawiskiem
Zgodnie z powszechnym obrazem ewolucji ludzie przez 100 000 lat w epoce kamienia łupanego żyli jako myśliwi i zbieracze, zanim odkryli rolnictwo mniej niż 10 000 lat temu.23 Jednak dowody archeologiczne wskazują, że ludzie epoki kamienia łupanego byli tak samo inteligentni jak my. Jest bardzo mało prawdopodobne, aby nikt z rzekomych 4 miliardów ludzi, o których mowa w punkcie 10, nie odkrył, że rośliny wyrastają z nasion. Bardziej prawdopodobne jest, że ludzie nie uprawiali rolnictwa przez mniej niż kilkaset lat po potopie, o ile w ogóle.24

  12. Historia jest zbyt krótka
Według ewolucjonistów człowiek epoki kamienia łupanego istniał przez 100 000 lat, zanim zaczął tworzyć zapisy pisemne około 4000–5000 lat temu. Człowiek prehistoryczny budował megalityczne monumenty, tworzył piękne malowidła naskalne i prowadził zapisy faz księżyca.25 Dlaczego miałby czekać tysiąc wieków, zanim wykorzystał te same umiejętności do zapisywania historii? Skala czasowa przedstawiona w Biblii jest znacznie bardziej prawdopodobna.24
 

    REFERENCES

1. Scheffler, H. and H. Elsasser, Physics of the Galaxy and Interstellar Matter, Springer-Verlag (1987) Berlin, pp. 352-353, 401-413.
2. D. Zaritsky et al., Nature, July 22, 1993. Sky & Telescope, December 1993, p. 10.
3. Steidl, P. F., “Planets, comets, and asteroids,” in Design and Origins in Astronomy, G. Mulfinger, ed., Creation Research Society Books (1983), pp. 73-106.
4. Whipple, F. L., “Background of modern comet theory,” Nature 263 (2 Sept 1976) 15.
5. Gordeyev, V. V. et al., “The average chemical composition of suspensions in the world’s rivers and the supply of sediments to the ocean by streams,” Dockl. Akad. Nauk. SSSR 238 (1980) 150.
6. Hay, W. W., et al., “Mass/age distribution and composition of sediments on the ocean floor and the global rate of subduction,” Journal of Geophysical Research, 93, No B12 (10 December 1988) 14,933-14,940.
7. Maybeck, M., “Concentrations des eaux fluviales en elements majeurs et apports en solution aux oceans,” Rev. de Geol. Dyn. Geogr. Phys. 21 (1979) 215.
8. Sayles, F. L. and P. C. Mangelsdorf, “Cation-exchange characteristics of Amazon River suspended sediment and its reaction with seawater,” Geochimica et Cosmochimica Acta 41 (1979) 767.
9. Austin, S. A. and D. R. Humphreys, “The sea’s missing salt: a dilemma for evolutionists,” in Proc. 2nd Internat. Conf. on Creationism, Vol. II, Creation Science Fellowship (1991).
10. Austin, S. A., “Evolution: the oceans say no!” ICR Impact No. 8 (Oct. 1973) Institute for Creation Research.
11. Merrill, R. T. and M. W. McElhinney, The Earth’s Magnetic Field, Academic Press (1983) London, pp. 101-106.
12. Humphreys, D. R., “Reversals of the earth’s magnetic field during the Genesis Flood,” in Proc. 1st Internat. Conf. on Creationism, Vol. II, Creation Science Fellowship (1987), pp. 113-126.
13. Coe, R. S., M. Prévot, and P. Camps, “New evidence for extraordinarily rapid change of the geomagnetic field during a reversal,” Nature 374 (20 April 1995) pp. 687-92.
14. Humphreys, D. R., “Physical mechanism for reversals of the earth’s magnetic field during the Flood,” in Proc. 2nd Intern. Conf. on Creationism, Vol. II, Creation Science Fellowship (1991).
15. Austin, S. A. and J. D. Morris, “Tight folds and clastic dikes as evidence for rapid deposition and deformation of two very thick stratigraphic sequences,” in Proc. 1st Internat. Conf. on Creationism, Vol. II, Creation Science Fellowship (1986), pp. 3-15.
16. Ibid, pp. 11-12.
17. Gentry, R. V., “Radioactive halos,” Annual Review of Nuclear Science 23 (1973) 347-362.
18. Gentry, R. V. et al., “Radiohalos in coalified wood: new evidence relating to time of uranium introduction and coalification,” Science 194 (15 Oct. 1976) 315-318.
19. Gentry, R. V., “Radiohalos in a radiochronological and cosmological perspective,” Science 184 (5 Apr. 1974) 62-66.
20. Gentry, R. V., Creation’s Tiny Mystery, Earth Science Associates (1986) P.O. Box 12067, Knoxville, TN 37912-0067, pp. 23-37, 51-59, 61-62.
21. Vardiman, L., The Age of the Earth’s Atmosphere: a Study of the Helium Flux through the Atmosphere, Institute for Creation Research (1990) P.O. Box 2667, El Cajon, CA 92021.
22. Gentry, R. V. et al., “Differential helium retention in zircons: implications for nuclear waste management,” Geophys. Res. Lett. 9 (Oct. 1982) 1129-1130. See also ref. 20, pp. 169-170.
23. Deevey, E. S., “The human population,” Scientific American 203 (Sept. 1960) 194-204.
24. Marshak, A., “Exploring the mind of Ice Age man,” Nat. Geog. 147 (Jan. 1975) 64-89.
25. Dritt, J. O., “Man's earliest beginnings: discrepancies in the evolutionary timetable,” in Proc. 2nd Internat. Conf. on Creationism, Vol. I., Creation Science Fellowship (1990), pp. 73-78.
 

Dr. Russell Humphreys, a Senior Physicist at Sandia National Laboratories, is a board member of the Creation Research Society, and is a leader in the Creation Science Fellowship of Albuquerque.

Dowody na młody wiek świata
<https://www.creationism.org/polish/YoungWorld_pl.htm>
Strona Główna: . Polish
www.creationism.org