Vol. XI • 2006 https://www.creationism.org/polish/AsteroidBeltYouth_pl.htm
Asteroidy to kawałki skał i pyłu znajdujące się głównie między orbitami Marsa i Jowisza.
Niektóre asteroidy mają inne orbity, na przykład asteroidy bliskie Ziemi, których orbity prowadzą je stosunkowo blisko Ziemi.
Zgodnie z konwencjonalną teorią asteroidy są szczątkami, które nie połączyły się w planetę podczas formowania się Układu Słonecznego. Dlatego wiek asteroid musi odpowiadać wiekowi Układu Słonecznego, który powszechnie szacuje się na około 4,6 miliarda lat.
Trudności związane z teorią naturalistycznego pochodzenia
Zgodnie z konwencjonalną teorią, grawitacyjne przyciąganie Jowisza powstrzymało pierwotne szczątki przed połączeniem się i utworzeniem planety. Według Lissauera i Stewarta (1993; str. 1061, 1088) teoria ta w rzeczywistości nie ma sensu. Autorzy ci wskazują, że dla teoretyków pas asteroid stanowi „problem” (s. 1080), a obecna teoria „zmierza do kosza historii” (s. 1081). Tego rodzaju trudności skłoniły teoretyków do spekulacji, że „pas asteroid może nie być powszechną cechą układów planetarnych, które poza tym są bardzo podobne do naszego” (Lissauer i Stewart, 1993, str. 1081-1082).
| Było to pierwsze pełne zdjęcie przedstawiające zarówno asteroidę 243 Ida, jak i jej nowo odkryty księżyc, przesłane na Ziemię przez sondę Galileo Narodowej Agencji Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej (NASA) — pierwszy niezbity dowód na istnienie naturalnych satelitów asteroid. Ida, duży obiekt, ma około 56 kilometrów (35 mil) długości. Naturalnym satelitą Idy jest mały obiekt po prawej stronie. Zdjęcie to zostało wykonane przez kamerę CCD (charge-coupled device) sondy Galileo 28 sierpnia 1993 r. (Zdjęcie i podpis: NASA) |  |
Pas asteroid szybko się opróżnia
Nawet gdyby udało się wyjaśnić powstanie pierwotnego pasa asteroid, pozostaje problem, w jaki sposób protoplaneta jowiszowa mogła oczyścić pas z gruzu, tak aby wyglądał on tak, jak wygląda dzisiaj. Chociaż pas asteroid był kiedyś bardziej masywny (Chapman i Davis, 1975, s. 553), wczesne sondy z ery kosmicznej wykazały, że opróżnia się on szybciej niż oczekiwano (Lissauer i Stewart, 1993, s. 1081; Robbins i Jeffreys, 1988, s. 124; Beatty, 1994, s. 26).
Kiedyś uważano, że zderzenia między asteroidami są rzadkie, ale odkrycie w 1991 r. rowków uderzeniowych na Gaspra wykazało, że zderzenia są częstsze niż wcześniej sądzono (Veverka i in., 1993, s. 72; Asphaug, 2000, s. 53; Hartmann, 1991, s. 289). Zderzenia asteroid tworzą pył, który spiralnie unosi się w kierunku Słońca lub, w przypadku bardzo małych cząstek, jest wyrzucany poza Układ Słoneczny (Kerker, 1974, s. 97). Częste ścieranie się asteroid w wyniku zderzeń sugeruje stosunkowo młody wiek pasa asteroid.
Najnowsze odkrycia nakładają bardziej rygorystyczne ograniczenia wiekowe
Ponadto efekt Jarkowskiego, siła niegrawitacyjna, jaką światło słoneczne wywiera na asteroidy, przenosi je na orbitę bliską Ziemi szybciej, niż się spodziewano (Chesley i in., 2003, s. 1739, 1741). Maksymalny przewidywany czas życia asteroid bliskich Ziemi wynosi około miliona lat, po czym zderzają się one ze Słońcem (Farinella, 1994, s. 315). Budzi to wątpliwości co do tego, czy asteroidy powstały 4,6 miliarda lat temu, czyli 4600 razy więcej niż wynosi czas życia asteroid bliskich Ziemi. Jeszcze poważniejsze ograniczenie dotyczące wieku stanowią „księżyce” asteroid. Efekty pływowe ograniczają czas życia księżyca asteroidy do około 100 000 lat (Binzel i van Flandern, 1979, s. 905). Fakt ten oraz trudności związane z przechwyceniem „księżyca” skłoniły niektórych astronomów do wątpienia w istnienie księżyców asteroid (Tedesco, 1979, s. 905). Sonda Galileo zaobserwowała księżyc Idy, Dactyl, w 1993 roku (Asphaug, 2000, s. 51-52), potwierdzając to ograniczenie wiekowe, które wynosi mniej niż jedną dziesięciotysięczną konwencjonalnego wieku Układu Słonecznego.
Dr Henry uzyskał tytuł doktora na Uniwersytecie Kentucky. Jest przewodniczącym Wydziału Naukowego i profesorem nauk przyrodniczych w Clearwater Christian College na Florydzie.
-
REFERENCES
Asphaug, E. 2000. The small planets. Scientific American 282(5):46-55.
Beatty, J. 1994. "Secret" impacts revealed. Sky & Telescope 87(2):26-27.
Binzel, R., and T. van Flandern. 1979. Minor planets: the discovery of minor satellites. Science 203:903-905.
Chapman, C., and D. Davis. 1975. Asteroidal collisional evolution: evidence for a much larger early population. Science 190:553-556.
Chesley, S., S. Ostro, D. Vokrouhlicky, D. Capek, J. Giorgini, M. Nolan, J.-L. Margot, A. Hine, L. Benner, and A. Chamberlin. 2003. Direct detection of the Yarkovsky effect by radar ranging to asteroid 6489 Golevka. Science 302:1739-1742.
Farinella, P., Ch. Froeschle, C. Froeschle, R. Gonczi, G. Hahn, A. Morbidelli, and G. Valsecchi. 1994. Asteroids falling into the sun. Nature 371:314-317.
Hartmann, W. 1991. Astronomy. Wadsworth, Belmont, CA.
Kerker, M. 1974. Movement of small particles by light. American Scientist 62(1):92-98.
Lissauer, J., and G. Stewart. 1993. Growth of planets from planetesimals. In E.H. Levy and J.I. Lunine, editors. Protostars and planets III, University of Arizona, Tuscon, pp. 1061-1088.
Robbins, R., and W. Jeffreys. 1988. Discovering astronomy. Wiley, New York.
Tedesco, E. 1979. Binary asteroids: evidence for their existence from lightcurves. Science 203:905-907.
Veverka, J., P. Thomas, D. Simonelli, M. Belton, M. Carr, C. Chapman, M. Davies, R. Greeley, R. Greenberg, J. Head, K. Klassen, T. Johnson, D.
Morrison, and G. Neukum. 1994. Discovery of grooves on Gaspra. Icarus 107:72-83.
|
|
 |
|