Wiele ludów europejskich i śródziemnomorskich odziedziczyło starożytny sumero-babiloński sześćdziesiętny system pomiaru czasu, wykorzystujący 24 godziny w ciągu dnia, z godzinami po 60 minut każda i 60 sekundami na minutę.  Do dziś w okręgu jest 360 stopni ze względu na starożytny babiloński rok liczący 360 dni. (Wszystko to uległo zmianie po katastrofie z 701 r. p.n.e.) Obecnie nasz rok trwa około 365 1/4 dnia.

Wielu korzystało z cykli księżycowych, stosując kalendarze księżycowe obejmujące 28–29 dni, próbując pogodzić ten regularny (miesięczny) ruch z rocznymi cyklami słonecznymi.

Na przykład kalendarz chiński wskazuje na rok 4723 (w 2025 r.). Wydaje się, że oznacza on datę narodzin Noego (lub innego kluczowego wydarzenia), odbywającego się około 300 lat przed Wielkim Potopem. Ich cywilizacja wcale nie powstała przed tym czasem. Jednak przypisują oni sobie ten konkretny punkt początkowy lub pochodzenie osoby, od której wszystko się zaczęło.

Kalendarz Majów został zresetowany w 2012 roku. Oczywiście niektórzy przewidywali wtedy koniec świata, ale jego początki sięgają 5125 lat wstecz, czyli około 400 lat wcześniej niż według chińskiego liczenia.

Wiele kalendarzy zostało przekazanych ze starożytnych Indii. Kalendarz Mahabharat rozpoczął się około 3200 r. p.n.e.  To oznaczałoby, że jego początek plasuje się pomiędzy kalendarzem Majów a kalendarzem chińskim, tj. od jakiegoś wydarzenia w epoce przedpotopowej .

Pochodzenie starożytnego kalendarza egipskiego jest nadal przedmiotem dyskusji. Niektórzy twierdzą, że powstał on około 4500 lat temu, inni, że powstał nieco przed 6000 laty (4236 r. p.n.e.).  (Obie te daty są zgodne z chronologią biblijną.)

Żadna cywilizacja nie posiada kalendarza sięgającego 15 000 lub 20 000 lat wstecz. Jednak ewolucjonizm twierdzi, że ludzie są ludźmi (pod względem umysłowym i fizycznym) od znacznie ponad 100 000 lat.  Chwileczkę, jeśli to prawda, czy nie wydaje się, że ktoś gdzieś wymyśliłby dokładny kalendarz na długo przed datą podawaną w Biblii, czyli około 6000 lat temu? Po raz kolejny prawdziwa nauka i prawdziwa historia doskonale zgadzają się z twierdzeniami Biblii. Jednak ewolucjoniści muszą ignorować dowody, aby udawać, że ich teoria jest wiarygodna.  Twierdzą oni, że ludzie wędrowali po świecie (odkrywając ogień i koło) przez kilkadziesiąt tysięcy lat – a potem „puf!” nagle na każdym kontynencie, w odstępie kilkuset lat od siebie – wszyscy postanowili zacząć wymyślać kalendarze?

Opowieści o pierwotnym starożytnym raju (takiego jak Ogród Eden) krążą na całym świecie. Stworzony przez Boga (bogów), długowieczność, idealne środowisko oraz wczesni cywilizowani ludzie, którzy później popadli w przemoc i zło, to wszystko jest częścią tych opowieści. Zobacz książkę Fraziera. A potem Bóg (bogowie) spowodowali ogólnoświatowy potop, co zostało odnotowane na całym świecie w różnych tradycjach; istnieją setki legend o potopie.

Nie tylko kultury, ale także organizacje chcą wykazać swoją historyczną stabilność. We Włoszech niektóre z nich mogą wywodzić swoje korzenie od pozostałości starożytnego Rzymu. W Japonii wiele rodzin może wywodzić swoje pochodzenie aż do czasów szogunatu. Albo na przykład w Ameryce organizacja „Córki Rewolucji Amerykańskiej” może wskazać na długą tradycję. Chęć ustanowienia silnej przeszłości była ważna dla wielu narodów.

Budowanie wiarygodności lub starszeństwa – dzieje się to dzisiaj. Z pewnością robili to również ludzie w przeszłości. Wydaje się, że Egipcjanie próbowali sprawić, by ich „początki” były starsze od innych. Czy przesadzali? Sumeryjczycy w jakiś sposób datowali długość życia wczesnych władców na „tysiące” lat. Jest to interesujące wyolbrzymienie rzeczywistej długości życia patriarchów sprzed potopu. W rzeczywistości żyli oni około 900–950 lat, zgodnie z zapisami w Księdze Rodzaju.