বহুতো ইউৰোপীয় আৰু ভূমধ্যসাগৰীয় অঞ্চলৰ লোকে প্ৰাচীন সুমেৰিয়ান-বাবেলনীয় ষাঠিভিত্তিক সময় গণনা প্ৰণালী উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে লাভ কৰিছিল, য'ত এদিনত ২৪ ঘণ্টা, প্ৰতিটো ঘণ্টাত ৬০ মিনিট আৰু প্ৰতিটো মিনিটত ৬০ ছেকেণ্ড ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।  প্ৰাচীন ব্যাবিলনীয় ৩৬০ দিনীয়া বছৰৰ বাবেই আজিও এটা বৃত্তত ৩৬০ ডিগ্ৰী আছে। (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৭০১ চনৰ দুৰ্যোগৰ পিছত এই সকলোবোৰ সলনি হৈ গ'ল) এতিয়া আমাৰ বছৰটো প্ৰায় ৩৬৫ ১/৪ দিন দীঘল।

বহুতে 28-29 দিনীয়া চন্দ্ৰ কেলেণ্ডাৰত চন্দ্ৰৰ চক্ৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল, এই নিয়মীয়া (মাহেকীয়া) গতিক বাৰ্ষিক সৌৰ চক্ৰৰ সৈতে মিলোৱাৰ চেষ্টা কৰি

। প্ৰাচীন লোকসকলৰ কেলেণ্ডাৰসমূহে বাইবেলৰ সময়সীমা নিশ্চিত কৰাত সহায় কৰে। তেওঁলোকে ৬,০০০ বছৰৰ সময়সীমা (বা তাতোকৈ কম) সূচায়, যিটো বাইবেলৰ আক্ষৰিক পাঠৰ সৈতে সংগতিপূৰ্ণ।

উদাহৰণস্বৰূপে, চীনা কেলেণ্ডাৰখন (২০২৫ চনত) প্ৰায় ৪৭২৩ চনত আছে। এনে লাগে যেন ই মহাপ্লাৱনৰ প্ৰায় ৩০০ বছৰ আগৰ পৰা নোহাৰ জন্মৰ তাৰিখ (বা আন কোনো গুৰুত্বপূৰ্ণ ঘটনা) চিহ্নিত কৰে। তেওঁলোকৰ সভ্যতা সেই সময়তকৈ অকণো পুৰণি নহয়। কিন্তু তেওঁলোকে এই বিশেষ আৰম্ভণিৰ বিন্দু বা আৰম্ভণিৰ ব্যক্তিজনৰ উৎপত্তিৰ ওপৰত দাবী সাব্যস্ত কৰিছে।

মায়ান কেলেণ্ডাৰ ২০১২ চনত পুনৰাৰম্ভ কৰা হৈছিল। অৱশ্যে তেতিয়া কিছুমান লোকে বিশ্বৰ অন্তৰ কথা ভৱিষ্যতবাণী কৰিছিল, কিন্তু ইয়াৰ উৎপত্তি ৫,১২৫ বছৰ আগলৈকে অনুসন্ধান কৰিব পাৰি, যিটো চীনা গণনা পদ্ধতিতকৈ প্ৰায় ৪০০ বছৰ আগৰ।

বহুতো কেলেণ্ডাৰ প্ৰাচীন ভাৰতৰ পৰা আহিছে। মহাভাৰত কেলেণ্ডাৰ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩২০০ চনৰ আশে-পাশে আৰম্ভ হৈছিল।  ইয়াৰ আৰম্ভণি মেয়ান আৰু চীনা কেলেণ্ডাৰৰ মাজত পৰে, অৰ্থাৎ প্ৰলয়ৰ পূৰ্বৰ যুগৰ কোনো এক ঘটনাৰ পৰা।

প্ৰাচীন মিছৰীয় কেলেণ্ডাৰৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে এতিয়াও বিতৰ্ক চলি আছে। কিছুমানে কয় যে ই প্ৰায় ৪,৫০০ বছৰ আগতে আৰম্ভ হৈছিল, আনহাতে আন কিছুমানে কয় যে ই ৬,০০০ বছৰতকৈ অলপ আগতে (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৪২৩৬) আৰম্ভ হৈছিল।  (দুয়োটাই বাইবেলৰ কালানুক্ৰমৰ সৈতে সংগতিপূৰ্ণ।)

কোনো সভ্যতাৰ ১৫,০০০ বা ২০,০০০ বছৰ পুৰণি কেলেণ্ডাৰ নাই। কিন্তু বিৱৰ্তনবাদে দাবী কৰে যে মানুহ (মানসিক আৰু শাৰীৰিকভাৱে) ১,০০,০০০ বছৰতকৈও অধিক কালৰ পৰা মানুহ হৈয়েই আছে।  এতিয়া ৰ'ব, যদি সেয়া সঁচা, তেন্তে বাইবেলৰ প্ৰায় ৬,০০০ বছৰ আগৰ দাবীকৃত তাৰিখৰ বহু আগতেই কোনোবাই ক'ৰবাত এটা সঠিক কেলেণ্ডাৰ তৈয়াৰ কৰি নুথ'লেহেঁতেন নে? পুনৰবাৰ, প্ৰকৃত বিজ্ঞান আৰু প্ৰকৃত ইতিহাস বাইবেলৰ দাবীৰ সৈতে সম্পূৰ্ণৰূপে মিলি যায়। কিন্তু বিৱৰ্তনবাদীসকলে তেওঁলোকৰ তত্ত্বটোক বিশ্বাসযোগ্য বুলি ভাও দিবলৈ প্ৰমাণবোৰ আওকাণ কৰিবলগীয়া হয়।  তেওঁলোকে দাবী কৰিব যে মানুহে কেইবা হেজাৰ বছৰ ধৰি ইফাল-সিফাল কৰি ঘূৰি ফুৰিছিল (আগনি আৰু চকাৰ ব্যৱহাৰ আৱিষ্কাৰ কৰি) - আৰু তাৰ পিছত "পাফ!" হঠাতে প্ৰতিটো মহাদেশত, ইটোৱে সিটোৰ পৰা শ শ বছৰৰ ভিতৰত - তেওঁলোক সকলোৱে কেলেণ্ডাৰ বনাবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ সিদ্ধান্ত ল'লে?

এটা প্ৰাৰম্ভিক প্ৰাচীন স্বৰ্গৰ কাহিনীবোৰ (এডেনৰ বাগিচাৰ দৰে) বিশ্বজুৰি প্ৰচলিত হৈ আছে। ঈশ্বৰ(সকল)ৰ দ্বাৰা সৃষ্ট, দীৰ্ঘ জীৱন, এক নিখুঁত পৰিৱেশ, আৰু প্ৰাৰম্ভিক সভ্য মানুহ যিসকল পিছলৈ হিংসা আৰু অশুভৰ চিকাৰ হৈছিল, এই সকলোবোৰেই এই কাহিনীবোৰৰ অংশ। ফ্ৰেজিয়াৰৰ কিতাপখন চাওক। আৰু তাৰ পিছত ঈশ্বৰ(সকলে) বিশ্বব্যাপী প্ৰলয় সংঘটিত কৰিলে, যিদৰে বিশ্বজুৰি বিভিন্ন পৰম্পৰাত লিপিবদ্ধ হৈ আছে; শ শ প্ৰলয়ৰ কিংবদন্তি আছে।

কেৱল সংস্কৃতিয়েই নহয়, সংগঠনসমূহেও নিজৰ ঐতিহাসিক স্থিৰতা প্ৰতিষ্ঠা কৰিব বিচাৰে। ইটালীত কিছুমান লোকে তেওঁলোকৰ শিপা প্ৰাচীন ৰোমৰ অৱশেষৰ পৰা বিচাৰি পায়। জাপানত বহুতো পৰিয়ালে তেওঁলোকৰ বংশাৱলী শ্বোগুন যুগলৈকে বিচাৰি পায়। অথবা আমেৰিকাত উদাহৰণস্বৰূপে, "ডটাৰ্ছ অৱ দ্য আমেৰিকান ৰিভ'লিউচন" (এটা সংগঠন হিচাপে) এক দীঘলীয়া ঐতিহ্যৰ কথা উল্লেখ কৰিব পাৰে। এক শক্তিশালী অতীত স্থাপন কৰাৰ আকাংক্ষা বহু লোকৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ আহিছে

। বিশ্বাসযোগ্যতা বা জ্যেষ্ঠতা প্ৰতিষ্ঠা কৰা - এইটো আজিও হয়। নিশ্চিতভাৱে অতীতৰ লোকসকলেও তেনে কৰিছিল। মিচৰীয়াসকলে তেওঁলোকৰ "উৎপত্তি" আনতকৈ পুৰণি বুলি দেখুৱাবলৈ চেষ্টা কৰা যেন লাগে। তেওঁলোকে অতিকৈ বৰ্ণনা কৰিছিল নেকি? সুমেৰিয়ানসকলে কোনোবা প্ৰকাৰে প্ৰাৰম্ভিক শাসকসকলৰ জীৱনকালক "হাজাৰ" বছৰলৈকে গণ্য কৰিছিল। এইটো প্ৰলয়ৰ আগৰ পূৰ্বপুৰুষসকলৰ প্ৰকৃত জীৱন প্ৰত্যাশাৰ এক আকৰ্ষণীয় অতিকথন। আচলতে তেওঁলোকে আদিপুস্তকৰ লিপিবদ্ধ তথ্য অনুসৰি প্ৰায় ৯০০-৯৫০ বছৰলৈকে জীয়াই আছিল।